{"id":{"repo_id":"athens","oai_identifier":"oai:lib.uoa.gr:uoadl:5327438"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/athens/oai:lib.uoa.gr:uoadl:5327438","repository":{"repo_id":"athens","name":"National and Kapodistrian University of Athens","base_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/frontend/oaipmh"},"display":{"title":"Αυτισμός και παιχνίδι: Απόψεις, εμπειρίες και πρακτικές παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την ενταξιακή διάσταση του παιχνιδιού στα παιδιά με αυτισμό.","abstract":"Το νηπιαγωγείο αποτελεί έναν από τους πρώτους φορείς κοινωνικοποίησης για τα παιδιά μετά την οικογένεια και διαμορφώνει τις βάσεις για την ένταξη, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη παιδιών με και χωρίς αναπηρία. Το παιχνίδι και ειδικά το ελεύθερο παιχνίδι, ως βασική δραστηριότητα των παιδιών νηπιακής ηλικίας, αποτελεί πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται οι κοινωνικές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις μεταξύ όλων των εμπλεκομένων και επομένως είναι σημαντικό για την ένταξη και την ενταξιακή εκπαίδευση. Ο τρόπος με τον οποίο οι παιδαγωγοί αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την έννοια της αναπηρίας, της ένταξης αλλά και του ίδιου του παιχνιδιού, συνδέεται άρρηκτα με τις παιδαγωγικές πρακτικές που υιοθετούν και κατ’ επέκταση, με τη συμμετοχή των παιδιών στο παιχνίδι, τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις που αναπτύσσονται κατά τη διάρκειά του, διαμορφώνοντας ένα σχολικό περιβάλλον που είτε ενθαρρύνει τη συμμετοχή όλων και ενισχύει την ένταξη ως καθημερινή πρακτική και παιδαγωγική στάση είτε την αποτρέπει (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). Η παρούσα ερευνητική εργασία εστιάζει στις απόψεις, στις εμπειρίες και στις πρακτικές παιδαγωγών ενός νηπιαγωγείου σχετικά με την ενταξιακή σημασία του ελεύθερου παιχνιδιού, ιδιαίτερα για έναν μαθητή με αυτισμό ο οποίος φοιτά στη συγκεκριμένη τάξη. Για την διερεύνηση του θέματος αυτού, επιλέχθηκε η ποιοτική προσέγγιση με ερευνητικά εργαλεία την ημιδομημένη συνέντευξη με τις εμπλεκόμενες παιδαγωγούς καθώς και την παρατήρηση και καταγραφή του ελεύθερου παιχνιδιού από τις ίδιες. Στην έρευνα, συμμετείχαν οι τρεις παιδαγωγοί τμήματος νηπιαγωγείου με 22 μαθητές/τριες, εκ των οποίων ένας μαθητής, είχε διάγνωση αυτισμού. Τα ερευνητικά ερωτήματα επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο οι παιδαγωγοί νοηματοδοτούν το ελεύθερο παιχνίδι παιδιών με αυτισμό, στις απόψεις τους σχετικά με την ένταξη και τη δυναμική του παιχνιδιού ως ενταξιακού πεδίου, καθώς και στις πρακτικές και τον ρόλο που αναλαμβάνουν για την ενίσχυση της συμμετοχής του παιδιού με αυτισμό στο παιχνίδι και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των παιδιών κατά την διάρκειά του. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν, αναλύθηκαν με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ένταξη στο παιχνίδι και μέσω του παιχνιδιού δεν αποτελεί μια αυτόματη ή ομοιογενή διαδικασία, αλλά συγκροτείται ως αποτέλεσμα πολυπαραγοντικών σχέσεων, στάσεων και παρεμβάσεων. Οι παιδαγωγοί εμφανίζονται θετικά διακείμενες προς την ένταξη και υιοθετούν πρακτικές ενίσχυσης της συμμετοχής και της συνεργασίας των παιδιών. Ωστόσο, εντοπίζονται εννοιολογικές ασάφειες γύρω από την έννοια της ένταξης, ενώ η κυρίαρχη οπτική τους για το παιχνίδι διατηρεί στοιχεία ατομικοκεντρικής ή αναπτυξιακής προσέγγισης, με περιορισμένες αναφορές στη συστημική διάσταση του αποκλεισμού. Παρά την καταγραφή στρατηγικών πρόληψης αποκλεισμών κατά το παιχνίδι των παιδιών, η απουσία θεσμοθετημένων ενδοσχολικών πολιτικών ένταξης και η κυρίαρχη αναπτυξιακή οπτική για το παιχνίδι φαίνεται να περιορίζουν τη δυνατότητα συγκρότησης μιας μετασχηματιστικής ενταξιακής κουλτούρας στο θέμα αυτό, με αποτέλεσμα την απουσία συνειδητών παιδαγωγικών πρακτικών για την ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών σε δραστηριότητες ελεύθερου παιχνιδιού.","abstract_html":"Το νηπιαγωγείο αποτελεί έναν από τους πρώτους φορείς κοινωνικοποίησης για τα παιδιά μετά την οικογένεια και διαμορφώνει τις βάσεις για την ένταξη, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη παιδιών με και χωρίς αναπηρία. Το παιχνίδι και ειδικά το ελεύθερο παιχνίδι, ως βασική δραστηριότητα των παιδιών νηπιακής ηλικίας, αποτελεί πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται οι κοινωνικές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις μεταξύ όλων των εμπλεκομένων και επομένως είναι σημαντικό για την ένταξη και την ενταξιακή εκπαίδευση. Ο τρόπος με τον οποίο οι παιδαγωγοί αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την έννοια της αναπηρίας, της ένταξης αλλά και του ίδιου του παιχνιδιού, συνδέεται άρρηκτα με τις παιδαγωγικές πρακτικές που υιοθετούν και κατ’ επέκταση, με τη συμμετοχή των παιδιών στο παιχνίδι, τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις που αναπτύσσονται κατά τη διάρκειά του, διαμορφώνοντας ένα σχολικό περιβάλλον που είτε ενθαρρύνει τη συμμετοχή όλων και ενισχύει την ένταξη ως καθημερινή πρακτική και παιδαγωγική στάση είτε την αποτρέπει (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). Η παρούσα ερευνητική εργασία εστιάζει στις απόψεις, στις εμπειρίες και στις πρακτικές παιδαγωγών ενός νηπιαγωγείου σχετικά με την ενταξιακή σημασία του ελεύθερου παιχνιδιού, ιδιαίτερα για έναν μαθητή με αυτισμό ο οποίος φοιτά στη συγκεκριμένη τάξη. Για την διερεύνηση του θέματος αυτού, επιλέχθηκε η ποιοτική προσέγγιση με ερευνητικά εργαλεία την ημιδομημένη συνέντευξη με τις εμπλεκόμενες παιδαγωγούς καθώς και την παρατήρηση και καταγραφή του ελεύθερου παιχνιδιού από τις ίδιες. Στην έρευνα, συμμετείχαν οι τρεις παιδαγωγοί τμήματος νηπιαγωγείου με 22 μαθητές/τριες, εκ των οποίων ένας μαθητής, είχε διάγνωση αυτισμού. Τα ερευνητικά ερωτήματα επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο οι παιδαγωγοί νοηματοδοτούν το ελεύθερο παιχνίδι παιδιών με αυτισμό, στις απόψεις τους σχετικά με την ένταξη και τη δυναμική του παιχνιδιού ως ενταξιακού πεδίου, καθώς και στις πρακτικές και τον ρόλο που αναλαμβάνουν για την ενίσχυση της συμμετοχής του παιδιού με αυτισμό στο παιχνίδι και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των παιδιών κατά την διάρκειά του. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν, αναλύθηκαν με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ένταξη στο παιχνίδι και μέσω του παιχνιδιού δεν αποτελεί μια αυτόματη ή ομοιογενή διαδικασία, αλλά συγκροτείται ως αποτέλεσμα πολυπαραγοντικών σχέσεων, στάσεων και παρεμβάσεων. Οι παιδαγωγοί εμφανίζονται θετικά διακείμενες προς την ένταξη και υιοθετούν πρακτικές ενίσχυσης της συμμετοχής και της συνεργασίας των παιδιών. Ωστόσο, εντοπίζονται εννοιολογικές ασάφειες γύρω από την έννοια της ένταξης, ενώ η κυρίαρχη οπτική τους για το παιχνίδι διατηρεί στοιχεία ατομικοκεντρικής ή αναπτυξιακής προσέγγισης, με περιορισμένες αναφορές στη συστημική διάσταση του αποκλεισμού. Παρά την καταγραφή στρατηγικών πρόληψης αποκλεισμών κατά το παιχνίδι των παιδιών, η απουσία θεσμοθετημένων ενδοσχολικών πολιτικών ένταξης και η κυρίαρχη αναπτυξιακή οπτική για το παιχνίδι φαίνεται να περιορίζουν τη δυνατότητα συγκρότησης μιας μετασχηματιστικής ενταξιακής κουλτούρας στο θέμα αυτό, με αποτέλεσμα την απουσία συνειδητών παιδαγωγικών πρακτικών για την ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών σε δραστηριότητες ελεύθερου παιχνιδιού.","abstract_has_math":false,"creators":["ΨΩΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ","PSOINOU THEODORA"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":[],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026","date_published":"2026","updated_at":"2026-07-24T01:01:44Z","subjects":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"languages":["Ελληνικά","Greek"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5327438"],"render_values":[{"text":"uoadl:5327438","href":null,"code":true}]}]},"links":{"outbound_url":"https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327438","outbound_label":"Repository record","outbound_source":"dc:identifier"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["ΨΩΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ","PSOINOU THEODORA"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date","label":"Dc Date","values":["2026"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language","label":"Dc Language","values":["Ελληνικά","Greek"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier","label":"Identifier","values":["uoadl:5327438","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327438"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description","label":"Description","values":["Το νηπιαγωγείο αποτελεί έναν από τους πρώτους φορείς κοινωνικοποίησης για τα παιδιά μετά την οικογένεια και διαμορφώνει τις βάσεις για την ένταξη, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη παιδιών με και χωρίς αναπηρία. Το παιχνίδι και ειδικά το ελεύθερο παιχνίδι, ως βασική δραστηριότητα των παιδιών νηπιακής ηλικίας, αποτελεί πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται οι κοινωνικές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις μεταξύ όλων των εμπλεκομένων και επομένως είναι σημαντικό για την ένταξη και την ενταξιακή εκπαίδευση. Ο τρόπος με τον οποίο οι παιδαγωγοί αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την έννοια της αναπηρίας, της ένταξης αλλά και του ίδιου του παιχνιδιού, συνδέεται άρρηκτα με τις παιδαγωγικές πρακτικές που υιοθετούν και κατ’ επέκταση, με τη συμμετοχή των παιδιών στο παιχνίδι, τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις που αναπτύσσονται κατά τη διάρκειά του, διαμορφώνοντας ένα σχολικό περιβάλλον που είτε ενθαρρύνει τη συμμετοχή όλων και ενισχύει την ένταξη ως καθημερινή πρακτική και παιδαγωγική στάση είτε την αποτρέπει (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). Η παρούσα ερευνητική εργασία εστιάζει στις απόψεις, στις εμπειρίες και στις πρακτικές παιδαγωγών ενός νηπιαγωγείου σχετικά με την ενταξιακή σημασία του ελεύθερου παιχνιδιού, ιδιαίτερα για έναν μαθητή με αυτισμό ο οποίος φοιτά στη συγκεκριμένη τάξη. Για την διερεύνηση του θέματος αυτού, επιλέχθηκε η ποιοτική προσέγγιση με ερευνητικά εργαλεία την ημιδομημένη συνέντευξη με τις εμπλεκόμενες παιδαγωγούς καθώς και την παρατήρηση και καταγραφή του ελεύθερου παιχνιδιού από τις ίδιες. Στην έρευνα, συμμετείχαν οι τρεις παιδαγωγοί τμήματος νηπιαγωγείου με 22 μαθητές/τριες, εκ των οποίων ένας μαθητής, είχε διάγνωση αυτισμού. Τα ερευνητικά ερωτήματα επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο οι παιδαγωγοί νοηματοδοτούν το ελεύθερο παιχνίδι παιδιών με αυτισμό, στις απόψεις τους σχετικά με την ένταξη και τη δυναμική του παιχνιδιού ως ενταξιακού πεδίου, καθώς και στις πρακτικές και τον ρόλο που αναλαμβάνουν για την ενίσχυση της συμμετοχής του παιδιού με αυτισμό στο παιχνίδι και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των παιδιών κατά την διάρκειά του. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν, αναλύθηκαν με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ένταξη στο παιχνίδι και μέσω του παιχνιδιού δεν αποτελεί μια αυτόματη ή ομοιογενή διαδικασία, αλλά συγκροτείται ως αποτέλεσμα πολυπαραγοντικών σχέσεων, στάσεων και παρεμβάσεων. Οι παιδαγωγοί εμφανίζονται θετικά διακείμενες προς την ένταξη και υιοθετούν πρακτικές ενίσχυσης της συμμετοχής και της συνεργασίας των παιδιών. Ωστόσο, εντοπίζονται εννοιολογικές ασάφειες γύρω από την έννοια της ένταξης, ενώ η κυρίαρχη οπτική τους για το παιχνίδι διατηρεί στοιχεία ατομικοκεντρικής ή αναπτυξιακής προσέγγισης, με περιορισμένες αναφορές στη συστημική διάσταση του αποκλεισμού. Παρά την καταγραφή στρατηγικών πρόληψης αποκλεισμών κατά το παιχνίδι των παιδιών, η απουσία θεσμοθετημένων ενδοσχολικών πολιτικών ένταξης και η κυρίαρχη αναπτυξιακή οπτική για το παιχνίδι φαίνεται να περιορίζουν τη δυνατότητα συγκρότησης μιας μετασχηματιστικής ενταξιακής κουλτούρας στο θέμα αυτό, με αποτέλεσμα την απουσία συνειδητών παιδαγωγικών πρακτικών για την ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών σε δραστηριότητες ελεύθερου παιχνιδιού.","Kindergarten constitutes one of the first contexts of socialization for children after the family and lays the foundations for inclusion, cooperation, and the coexistence of children with and without disabilities. Play, and especially free play, as a central activity in early childhood, provides a space in which social relationships and interactions among all participants are developed, and it constitutes a fundamental component for inclusion and inclusive education. The way in which educators perceive and approach the concepts of disability, inclusion, and play is closely linked to the pedagogical practices they adopt and, consequently, to children’s participation in play, the interactions and the relationships that are formed in its course, shaping a school environment that either encourages participation and strengthens inclusion as an everyday practice and pedagogical stance, or hinders it (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). The present research focuses on the views, experiences, and practices of kindergarten teachers regarding the inclusive significance of free play, particularly for a student with autism who attended the specific class. To investigate this issue, a qualitative approach was selected, employing semi-structured interviews with the participating teachers, as well as their observations and documentation of free play activities. The study involved three kindergarten teachers of a class with 22 students, including one student with a diagnosis of autism. The research questions focus on how educators conceptualize the free play of children with autism, their views on inclusion and the dynamics of play as a space for inclusion, as well as the practices and roles they assume to enhance the participation of a child with autism in play and to foster social interaction among children during playtime. The data collected were analyzed through content analysis. The findings of the study demonstrate that inclusion in and through play is neither automatic nor homogeneous but is constructed as the result of multifactorial relationships, attitudes, and interventions. Educators appear positively disposed toward inclusion and adopt practices that support participation and cooperation among children. However, conceptual ambiguities were identified regarding the notion of inclusion, while their dominant perspective on play retains elements of an individual-centered or developmental approach, with limited references to the systemic dimension of exclusion. Despite the documentation of strategies to prevent exclusion during play, the absence of institutionalized in-school inclusion policies and the prevailing view of play seem to restrict the development of a transformative inclusive culture in this area, resulting in the lack of deliberate pedagogical practices aimed at ensuring the equal participation of all children in free play activities."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Αυτισμός και παιχνίδι: Απόψεις, εμπειρίες και πρακτικές παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την ενταξιακή διάσταση του παιχνιδιού στα παιδιά με αυτισμό."]}]}],"canonical_facts":{"dc:creator":["ΨΩΙΝΟΥ ΘΕΟΔΩΡΑ","PSOINOU THEODORA"],"dc:date":["2026"],"dc:description":["Το νηπιαγωγείο αποτελεί έναν από τους πρώτους φορείς κοινωνικοποίησης για τα παιδιά μετά την οικογένεια και διαμορφώνει τις βάσεις για την ένταξη, τη συνεργασία και τη συνύπαρξη παιδιών με και χωρίς αναπηρία. Το παιχνίδι και ειδικά το ελεύθερο παιχνίδι, ως βασική δραστηριότητα των παιδιών νηπιακής ηλικίας, αποτελεί πεδίο στο οποίο αναπτύσσονται οι κοινωνικές σχέσεις και αλληλεπιδράσεις μεταξύ όλων των εμπλεκομένων και επομένως είναι σημαντικό για την ένταξη και την ενταξιακή εκπαίδευση. Ο τρόπος με τον οποίο οι παιδαγωγοί αντιλαμβάνονται και προσεγγίζουν την έννοια της αναπηρίας, της ένταξης αλλά και του ίδιου του παιχνιδιού, συνδέεται άρρηκτα με τις παιδαγωγικές πρακτικές που υιοθετούν και κατ’ επέκταση, με τη συμμετοχή των παιδιών στο παιχνίδι, τις αλληλεπιδράσεις και τις σχέσεις που αναπτύσσονται κατά τη διάρκειά του, διαμορφώνοντας ένα σχολικό περιβάλλον που είτε ενθαρρύνει τη συμμετοχή όλων και ενισχύει την ένταξη ως καθημερινή πρακτική και παιδαγωγική στάση είτε την αποτρέπει (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). Η παρούσα ερευνητική εργασία εστιάζει στις απόψεις, στις εμπειρίες και στις πρακτικές παιδαγωγών ενός νηπιαγωγείου σχετικά με την ενταξιακή σημασία του ελεύθερου παιχνιδιού, ιδιαίτερα για έναν μαθητή με αυτισμό ο οποίος φοιτά στη συγκεκριμένη τάξη. Για την διερεύνηση του θέματος αυτού, επιλέχθηκε η ποιοτική προσέγγιση με ερευνητικά εργαλεία την ημιδομημένη συνέντευξη με τις εμπλεκόμενες παιδαγωγούς καθώς και την παρατήρηση και καταγραφή του ελεύθερου παιχνιδιού από τις ίδιες. Στην έρευνα, συμμετείχαν οι τρεις παιδαγωγοί τμήματος νηπιαγωγείου με 22 μαθητές/τριες, εκ των οποίων ένας μαθητής, είχε διάγνωση αυτισμού. Τα ερευνητικά ερωτήματα επικεντρώνονται στον τρόπο με τον οποίο οι παιδαγωγοί νοηματοδοτούν το ελεύθερο παιχνίδι παιδιών με αυτισμό, στις απόψεις τους σχετικά με την ένταξη και τη δυναμική του παιχνιδιού ως ενταξιακού πεδίου, καθώς και στις πρακτικές και τον ρόλο που αναλαμβάνουν για την ενίσχυση της συμμετοχής του παιδιού με αυτισμό στο παιχνίδι και της κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των παιδιών κατά την διάρκειά του. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν, αναλύθηκαν με τη μέθοδο της ανάλυσης περιεχομένου. Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι η ένταξη στο παιχνίδι και μέσω του παιχνιδιού δεν αποτελεί μια αυτόματη ή ομοιογενή διαδικασία, αλλά συγκροτείται ως αποτέλεσμα πολυπαραγοντικών σχέσεων, στάσεων και παρεμβάσεων. Οι παιδαγωγοί εμφανίζονται θετικά διακείμενες προς την ένταξη και υιοθετούν πρακτικές ενίσχυσης της συμμετοχής και της συνεργασίας των παιδιών. Ωστόσο, εντοπίζονται εννοιολογικές ασάφειες γύρω από την έννοια της ένταξης, ενώ η κυρίαρχη οπτική τους για το παιχνίδι διατηρεί στοιχεία ατομικοκεντρικής ή αναπτυξιακής προσέγγισης, με περιορισμένες αναφορές στη συστημική διάσταση του αποκλεισμού. Παρά την καταγραφή στρατηγικών πρόληψης αποκλεισμών κατά το παιχνίδι των παιδιών, η απουσία θεσμοθετημένων ενδοσχολικών πολιτικών ένταξης και η κυρίαρχη αναπτυξιακή οπτική για το παιχνίδι φαίνεται να περιορίζουν τη δυνατότητα συγκρότησης μιας μετασχηματιστικής ενταξιακής κουλτούρας στο θέμα αυτό, με αποτέλεσμα την απουσία συνειδητών παιδαγωγικών πρακτικών για την ισότιμη συμμετοχή όλων των παιδιών σε δραστηριότητες ελεύθερου παιχνιδιού.","Kindergarten constitutes one of the first contexts of socialization for children after the family and lays the foundations for inclusion, cooperation, and the coexistence of children with and without disabilities. Play, and especially free play, as a central activity in early childhood, provides a space in which social relationships and interactions among all participants are developed, and it constitutes a fundamental component for inclusion and inclusive education. The way in which educators perceive and approach the concepts of disability, inclusion, and play is closely linked to the pedagogical practices they adopt and, consequently, to children’s participation in play, the interactions and the relationships that are formed in its course, shaping a school environment that either encourages participation and strengthens inclusion as an everyday practice and pedagogical stance, or hinders it (Florian & Black-Hawkins, 2011· Ainscow & Miles, 2008). The present research focuses on the views, experiences, and practices of kindergarten teachers regarding the inclusive significance of free play, particularly for a student with autism who attended the specific class. To investigate this issue, a qualitative approach was selected, employing semi-structured interviews with the participating teachers, as well as their observations and documentation of free play activities. The study involved three kindergarten teachers of a class with 22 students, including one student with a diagnosis of autism. The research questions focus on how educators conceptualize the free play of children with autism, their views on inclusion and the dynamics of play as a space for inclusion, as well as the practices and roles they assume to enhance the participation of a child with autism in play and to foster social interaction among children during playtime. The data collected were analyzed through content analysis. The findings of the study demonstrate that inclusion in and through play is neither automatic nor homogeneous but is constructed as the result of multifactorial relationships, attitudes, and interventions. Educators appear positively disposed toward inclusion and adopt practices that support participation and cooperation among children. However, conceptual ambiguities were identified regarding the notion of inclusion, while their dominant perspective on play retains elements of an individual-centered or developmental approach, with limited references to the systemic dimension of exclusion. Despite the documentation of strategies to prevent exclusion during play, the absence of institutionalized in-school inclusion policies and the prevailing view of play seem to restrict the development of a transformative inclusive culture in this area, resulting in the lack of deliberate pedagogical practices aimed at ensuring the equal participation of all children in free play activities."],"dc:identifier":["uoadl:5327438","https://pergamos.lib.uoa.gr/uoa/dl/object/5327438"],"dc:language":["Ελληνικά","Greek"],"dc:subject":["Εκπαίδευση – Αθλητισμός","Education - Sport science"],"dc:title":["Αυτισμός και παιχνίδι: Απόψεις, εμπειρίες και πρακτικές παιδαγωγών προσχολικής ηλικίας αναφορικά με την ενταξιακή διάσταση του παιχνιδιού στα παιδιά με αυτισμό."],"dc:type":["born_digital_postgraduate_thesis","Διπλωματική Εργασία","Postgraduate Thesis"]},"updated_at":"2026-07-24T01:01:44Z"}