Poznan
Hominem imitantia. Modernistyczna antropologia podmiotu w polskiej prozie międzywojennej
Abstract
dc:description.abstractPraca ma za zadanie prześledzić sposoby objawiania się figur w formie antropomorficznych obiektów, które sygnalizują problematykę ludzkiej podmiotowości. Gdy przyjrzymy się utworom z początku XX wieku, w których pojawiają się człekopodobne konstrukcje, zauważymy, że związane jest to w szczególny sposób z kulturą modernistyczną. Interesujące mnie byty stają się odzwierciedleniem przemian ludzkiego Ja.Pod pojęciem Hominem imitantia, który rozumiem jako „rzeczy naśladujące człowieka”, kryją się trzy literackie postacie, będące wyobrażeniem istoty ludzkiej: człowiek-maszyna, manekin oraz lalka. Zastosowany w tytule pracy termin Hominem imitantia oznacza rzeczy, które cechuje to, że tworzone były dla wyrażenia aktualnego doświadczenia – jako prefiguracje kryzysowego światoodczucia. Aby nadążyć za przemianami technologiczno-mentalnymi, człowiek nowoczesny musiał podjąć wysiłek ponownego ukonstytuowania swojej tożsamości, dając zarazem świadectwo poczucia swej jednorazowości. Wyobrażenie podmiotu ludzkiego na wzór maszyny, lalki lub manekina pozwalało uczynić go aktualnym i nowym. Moim zamiarem nie było tworzenie historii motywu manekina, lalki i człowieka-maszyny ani generalnej teorii kryzysowości. Przedmiot rozprawy, Hominem imitantia, jest przede wszystkim metaforą nowoczesności, i unaocznia sposób, w jaki człowiek odbiera świat zewnętrzny. Moje rozważania zmierzają bowiem do szerszej charakterystyki modernistycznej antropologii podmiotu, utrwalonej w polskiej prozie międzywojennej, z której wybieram tylko niektóre reprezentatywne dla problemu warianty.
Author and committee
dc:creator, dc:contributor.*- Author dc:creator
-
- Słaby, Jannette
- Advisor dc:contributor.advisor
-
- Legeżyńska, Anna. Promotor
Subjects
dc:subject × 10Rights
- Language dc:language.iso
- pl
Identifiers
dc:identifier.*- Identifier
- hdl:10593/695