Poezja jako język możliwy filozofii

Celem rozprawy jest przyjrzenie się krytycznemu potencjałowi poezji powojennej, tj. jej ładunkowi filozoficznemu. Jakkolwiek termin ten nie oznacza chęci zredukowania liryki do innego trybu uprawiania tradycyjnie pojmowanej filozofii, zajmując stanowisko antyesencjonalistyczne, staram się pokazać w jaki sposób wiersz może myśleć. W celu uniknięcia niektórych pułapek dyskursów metafizycznych staram się wystrzegać (analizowanego na kartach pracy) fetyszyzowania poezji , które w teorii, po jej traumach doświadczanych w XIX i XX wieku, objawia się przypisywaniem liryce specjalnych przywilejów. Analizy twórczości poszczególnych bohaterów pracy zawsze osnute są wokół jednego, autotematycznego wiersza. Część pierwsza rozprawy w całości poświęcona jest wierszowi Aleksandra Wata, „Ciemne świecidło”. Część druga, to interpretacje poezji Andrzeja Sosnowskiego (wokół utworu „Wiersz (Trackless)”), Eugeniusza Tkaczyszyna-Dyckiego („Ars poetica”) i Krystyny Miłobędzkiej („Wiersz dla Bashō”).

Author dc:creator

• Hoffmann, Krzysztof

Advisor dc:contributor.advisor

• Śliwiński, Piotr. Promotor

• Poezja polska
• Polish poetry
• Filozofia
• Philosophy
• Interpretacja
• Interpretation
• Dekonstrukcja
• Deconstruction

Language dc:language.iso

pl

Identifier

hdl:10593/1007

OAI record oai:identifier

https://repozytorium.amu.edu.pl/server/oai/request?verb=GetRecord&metadataPrefix=dim&identifier=oai%3Arepozytorium.amu.edu.pl%3A10593%2F1007