{"id":{"repo_id":"ag-u-iceland","oai_identifier":"oai:skemman.is:1946/51795"},"canonical_url":"https://search.dev.ndltd.org/etd/ag-u-iceland/oai:skemman.is:1946/51795","repository":{"repo_id":"ag-u-iceland","name":"Agricultural University of Iceland","base_url":"https://skemman.is/oai/request"},"display":{"title":"Þýðing og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur","abstract":"Ritgerðin fjallar um þýðingu og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun byggðar í austurhluta Reykjavíkur. Markmiðið er að greina hvernig slík kennileiti hafa verið skilgreind, metin og nýtt við mótun skipulags og þar með þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur. Rannsóknin byggir á fjölþættri aðferðafræði sem m.a. felur í sér tilviksrannsókn á afmörkuðu svæði í austurhluta Reykjavíkur og gagnrýnni greiningu á viðeigandi stefnuskjölum, lögum og leiðbeiningum, opinberum stefnuskjölum, og skipulagsáætlunum ásamt öðrum heimildum. Niðurstöður greininga sýna fram á að söguleg kennileiti hafa að takmörkuðu leyti haft áhrif á skipulagsgerð og mótun byggðar á þessu tiltekna svæði og því eru tækifæri eru til þess að nýta menningararfinn enn frekar en nú er gert. Þá er greinilegt að mat á gildi kennileita og skilgreining hugtaksins er mismunandi og má greina að skortur er á aukinni samþættingu milli þeirra opinberu aðila sem hafa með verndun byggingararfsins að gera, annars vegar og hins vegar þeirra sem eru ábyrgir fyrir gerð skipulags og þróun byggðar. Greining opinberra stefnuskjala bendir þó til aukinnar áherslu stjórnvalda á verndun og nýtingu menningararfs í viðum skilningi hin síðari ár sem er í takt við alþjóðlega þróun og hugmyndir um nýtingu menningararfs við skipulagsgerð og mótun byggðar, en gera má betur og nýta á skilvirkari hátt þær upplýsingar sem fram koma í byggða- og húsakönnunum. Rannsóknin bendir ennfremur til þess að þörf sé á heildstæðri og samþættri nálgun við mat á sögulegum kennileitum í byggð að því marki að efla staðaranda og samlegð ólíkra tímabila í þróun byggðarinnar sem er þá tengd sögu svæðis og einkennum þess. Slík nálgun getur stuðlað að sjálfbærri þróun, auknum gæðum í borgarumhverfi og betra jafnvægi milli verndar og uppbyggingar.","abstract_html":"Ritgerðin fjallar um þýðingu og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun byggðar í austurhluta Reykjavíkur. Markmiðið er að greina hvernig slík kennileiti hafa verið skilgreind, metin og nýtt við mótun skipulags og þar með þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur. Rannsóknin byggir á fjölþættri aðferðafræði sem m.a. felur í sér tilviksrannsókn á afmörkuðu svæði í austurhluta Reykjavíkur og gagnrýnni greiningu á viðeigandi stefnuskjölum, lögum og leiðbeiningum, opinberum stefnuskjölum, og skipulagsáætlunum ásamt öðrum heimildum. Niðurstöður greininga sýna fram á að söguleg kennileiti hafa að takmörkuðu leyti haft áhrif á skipulagsgerð og mótun byggðar á þessu tiltekna svæði og því eru tækifæri eru til þess að nýta menningararfinn enn frekar en nú er gert. Þá er greinilegt að mat á gildi kennileita og skilgreining hugtaksins er mismunandi og má greina að skortur er á aukinni samþættingu milli þeirra opinberu aðila sem hafa með verndun byggingararfsins að gera, annars vegar og hins vegar þeirra sem eru ábyrgir fyrir gerð skipulags og þróun byggðar. Greining opinberra stefnuskjala bendir þó til aukinnar áherslu stjórnvalda á verndun og nýtingu menningararfs í viðum skilningi hin síðari ár sem er í takt við alþjóðlega þróun og hugmyndir um nýtingu menningararfs við skipulagsgerð og mótun byggðar, en gera má betur og nýta á skilvirkari hátt þær upplýsingar sem fram koma í byggða- og húsakönnunum. Rannsóknin bendir ennfremur til þess að þörf sé á heildstæðri og samþættri nálgun við mat á sögulegum kennileitum í byggð að því marki að efla staðaranda og samlegð ólíkra tímabila í þróun byggðarinnar sem er þá tengd sögu svæðis og einkennum þess. Slík nálgun getur stuðlað að sjálfbærri þróun, auknum gæðum í borgarumhverfi og betra jafnvægi milli verndar og uppbyggingar.","abstract_has_math":false,"creators":["Sigríður Björk Jónsdóttir 1972-"],"institution":null,"degree_name":null,"degree_level":null,"degree_discipline":null,"degree_department":null,"school":null,"contributors":["Landbúnaðarháskóli Íslands"],"advisors":[],"committee_chairs":[],"committee_members":[],"year":2026,"date_issued":"2026-01-06T13:42:35Z","date_published":"2026-01-06T13:42:35Z","updated_at":"2026-07-27T18:40:16Z","subjects":["Skipulagsfræði","Söguleg kennileiti","Menningararfur","Skipulagsmál","Borgarþróun"],"languages":["is"],"rights":[],"rights_urls":[],"identifier_entries":[]},"links":{"outbound_url":"https://hdl.handle.net/1946/51795","outbound_label":"Handle","outbound_source":"dc:identifier.uri"},"metadata_groups":[{"id":"people","label":"People","entries":[{"key":"dc:contributor","label":"Contributor","values":["Landbúnaðarháskóli Íslands"]},{"key":"dc:creator","label":"Author","values":["Sigríður Björk Jónsdóttir 1972-"]}]},{"id":"academic_context","label":"Academic Context","entries":[{"key":"dc:date.accessioned","label":"Dc Date Accessioned","values":["2026-01-06T13:42:31Z"]},{"key":"dc:date.available","label":"Dc Date Available","values":["2026-01-06T13:42:31Z"]},{"key":"dc:date.issued","label":"Date","values":["2026-01-06T13:42:35Z"]},{"key":"dc:type","label":"Dc Type","values":["Thesis"]}]},{"id":"subjects_keywords","label":"Subjects and Keywords","entries":[{"key":"dc:subject","label":"Dc Subject","values":["Skipulagsfræði","Söguleg kennileiti","Menningararfur","Skipulagsmál","Borgarþróun"]}]},{"id":"language_rights","label":"Language and Rights","entries":[{"key":"dc:language.iso","label":"Language (ISO)","values":["is"]}]},{"id":"identifiers","label":"Identifiers","entries":[{"key":"dc:identifier.uri","label":"Identifier URI","values":["https://hdl.handle.net/1946/51795"]}]},{"id":"additional","label":"Additional Metadata","entries":[{"key":"dc:description.abstract","label":"Abstract","values":["Ritgerðin fjallar um þýðingu og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun byggðar í austurhluta Reykjavíkur. Markmiðið er að greina hvernig slík kennileiti hafa verið skilgreind, metin og nýtt við mótun skipulags og þar með þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur. Rannsóknin byggir á fjölþættri aðferðafræði sem m.a. felur í sér tilviksrannsókn á afmörkuðu svæði í austurhluta Reykjavíkur og gagnrýnni greiningu á viðeigandi stefnuskjölum, lögum og leiðbeiningum, opinberum stefnuskjölum, og skipulagsáætlunum ásamt öðrum heimildum. Niðurstöður greininga sýna fram á að söguleg kennileiti hafa að takmörkuðu leyti haft áhrif á skipulagsgerð og mótun byggðar á þessu tiltekna svæði og því eru tækifæri eru til þess að nýta menningararfinn enn frekar en nú er gert. Þá er greinilegt að mat á gildi kennileita og skilgreining hugtaksins er mismunandi og má greina að skortur er á aukinni samþættingu milli þeirra opinberu aðila sem hafa með verndun byggingararfsins að gera, annars vegar og hins vegar þeirra sem eru ábyrgir fyrir gerð skipulags og þróun byggðar. Greining opinberra stefnuskjala bendir þó til aukinnar áherslu stjórnvalda á verndun og nýtingu menningararfs í viðum skilningi hin síðari ár sem er í takt við alþjóðlega þróun og hugmyndir um nýtingu menningararfs við skipulagsgerð og mótun byggðar, en gera má betur og nýta á skilvirkari hátt þær upplýsingar sem fram koma í byggða- og húsakönnunum. Rannsóknin bendir ennfremur til þess að þörf sé á heildstæðri og samþættri nálgun við mat á sögulegum kennileitum í byggð að því marki að efla staðaranda og samlegð ólíkra tímabila í þróun byggðarinnar sem er þá tengd sögu svæðis og einkennum þess. Slík nálgun getur stuðlað að sjálfbærri þróun, auknum gæðum í borgarumhverfi og betra jafnvægi milli verndar og uppbyggingar.","This thesis examines the significance and influence of historical landmarks from the early twentieth century on urban planning and the development of the built environment in the eastern part of Reykjavík. Its aim is to analyse how such landmarks have been defined, assessed, and integrated into planning processes. The research is grounded in a multimethodological approach, which includes a case study of a defined area in eastern Reykjavík and a critical analysis of relevant policy documents, legislation and guidelines concerning cultural heritage, official planning documents, and additional written and visual sources. The findings indicate that historical landmarks have had only limited influence on the development of the built environment within the study area, suggesting that opportunities remain to utilise cultural heritage more effectively than is currently the case. The results also reveal that both the assessment of landmark value and the conceptualisation of the term itself vary considerably, alongside a lack of clear integration between the public authorities responsible for heritage protection and those tasked with planning and urban development. An analysis of official policy documents shows that governmental emphasis on the protection and utilisation of cultural heritage has increased in recent years, reflecting international developments and contemporary approaches to integrating heritage into planning and urban development. Nevertheless, greater efficiency could be achieved by making fuller use of the information contained in building and settlement surveys. The study further suggests that a more holistic and integrated approach to assessing historical landmarks is needed in order to strengthen local identity and enhance the interplay between different historical layers in the development of the urban landscape. Such an approach has the potential to support sustainable development, improve the quality of the urban environment, and foster a more balanced relationship between conservation and new development."]},{"key":"dc:title","label":"Title","values":["Þýðing og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur","The Significance and Influence of Early 20th-Century Historical Landmarks on Urban Planning and the Development of a Neighbourhood in the Eastern Part of Reykjavík"]}]}],"canonical_facts":{"dc:contributor":["Landbúnaðarháskóli Íslands"],"dc:creator":["Sigríður Björk Jónsdóttir 1972-"],"dc:date.accessioned":["2026-01-06T13:42:31Z"],"dc:date.available":["2026-01-06T13:42:31Z"],"dc:date.issued":["2026-01-06T13:42:35Z"],"dc:description.abstract":["Ritgerðin fjallar um þýðingu og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun byggðar í austurhluta Reykjavíkur. Markmiðið er að greina hvernig slík kennileiti hafa verið skilgreind, metin og nýtt við mótun skipulags og þar með þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur. Rannsóknin byggir á fjölþættri aðferðafræði sem m.a. felur í sér tilviksrannsókn á afmörkuðu svæði í austurhluta Reykjavíkur og gagnrýnni greiningu á viðeigandi stefnuskjölum, lögum og leiðbeiningum, opinberum stefnuskjölum, og skipulagsáætlunum ásamt öðrum heimildum. Niðurstöður greininga sýna fram á að söguleg kennileiti hafa að takmörkuðu leyti haft áhrif á skipulagsgerð og mótun byggðar á þessu tiltekna svæði og því eru tækifæri eru til þess að nýta menningararfinn enn frekar en nú er gert. Þá er greinilegt að mat á gildi kennileita og skilgreining hugtaksins er mismunandi og má greina að skortur er á aukinni samþættingu milli þeirra opinberu aðila sem hafa með verndun byggingararfsins að gera, annars vegar og hins vegar þeirra sem eru ábyrgir fyrir gerð skipulags og þróun byggðar. Greining opinberra stefnuskjala bendir þó til aukinnar áherslu stjórnvalda á verndun og nýtingu menningararfs í viðum skilningi hin síðari ár sem er í takt við alþjóðlega þróun og hugmyndir um nýtingu menningararfs við skipulagsgerð og mótun byggðar, en gera má betur og nýta á skilvirkari hátt þær upplýsingar sem fram koma í byggða- og húsakönnunum. Rannsóknin bendir ennfremur til þess að þörf sé á heildstæðri og samþættri nálgun við mat á sögulegum kennileitum í byggð að því marki að efla staðaranda og samlegð ólíkra tímabila í þróun byggðarinnar sem er þá tengd sögu svæðis og einkennum þess. Slík nálgun getur stuðlað að sjálfbærri þróun, auknum gæðum í borgarumhverfi og betra jafnvægi milli verndar og uppbyggingar.","This thesis examines the significance and influence of historical landmarks from the early twentieth century on urban planning and the development of the built environment in the eastern part of Reykjavík. Its aim is to analyse how such landmarks have been defined, assessed, and integrated into planning processes. The research is grounded in a multimethodological approach, which includes a case study of a defined area in eastern Reykjavík and a critical analysis of relevant policy documents, legislation and guidelines concerning cultural heritage, official planning documents, and additional written and visual sources. The findings indicate that historical landmarks have had only limited influence on the development of the built environment within the study area, suggesting that opportunities remain to utilise cultural heritage more effectively than is currently the case. The results also reveal that both the assessment of landmark value and the conceptualisation of the term itself vary considerably, alongside a lack of clear integration between the public authorities responsible for heritage protection and those tasked with planning and urban development. An analysis of official policy documents shows that governmental emphasis on the protection and utilisation of cultural heritage has increased in recent years, reflecting international developments and contemporary approaches to integrating heritage into planning and urban development. Nevertheless, greater efficiency could be achieved by making fuller use of the information contained in building and settlement surveys. The study further suggests that a more holistic and integrated approach to assessing historical landmarks is needed in order to strengthen local identity and enhance the interplay between different historical layers in the development of the urban landscape. Such an approach has the potential to support sustainable development, improve the quality of the urban environment, and foster a more balanced relationship between conservation and new development."],"dc:identifier.uri":["https://hdl.handle.net/1946/51795"],"dc:language.iso":["is"],"dc:subject":["Skipulagsfræði","Söguleg kennileiti","Menningararfur","Skipulagsmál","Borgarþróun"],"dc:title":["Þýðing og áhrif sögulegra kennileita frá fyrri hluta 20. aldar á skipulagsgerð og þróun hverfishluta í austurhluta Reykjavíkur","The Significance and Influence of Early 20th-Century Historical Landmarks on Urban Planning and the Development of a Neighbourhood in the Eastern Part of Reykjavík"],"dc:type":["Thesis"]},"updated_at":"2026-07-27T18:40:16Z"}