Eiginfjáraukar : nýjar eiginfjárreglur í kjölfar efnahagshrunsins

Viðfangsefni ritgerðarinnar er regluverkið sem snýr að eiginfjáraukum lánastofnana. Alþjóðlega efnahagskreppan árið 2008 afhjúpaði bresti í þáverandi regluverki um fjármálaþjónustu. Ljóst var að lánastofnanir voru ekki í stakk búnar til að takast á við þau vandamál sem komu upp í kjölfar kreppunnar. Var það talið stafa fyrst og fremst af því að reglum um gæði og magn eigin fjár var ábótavant. Í tilskipun 2013/36/ESB (CRD4) voru kynntir til sögunnar eiginfjáraukar sem lánastofnunum er eftir atvikum skylt að viðhalda umfram grunneiginfjárkröfu samkvæmt stoð I og viðbótareiginfjárkröfu samkvæmt stoð II. Hinum nýju reglum um eiginfjárauka er fyrst og fremst ætlað að auka viðnámsþrótt lánastofnana með strangari kröfum um eigið fé vegna kerfisáhættu. Í ritgerðinni verður greint frá Evrópuregluverkinu sem snýr að eiginfjáraukunum og hvernig staðið hefur verið að innleiðingu þeirra í íslenskan rétt. Þá verður rannsakað hvernig framkvæmd reglnanna er háttað hér á landi og hún borin saman við framkvæmd annarra ríkja innan Evrópska Efnahagssvæðisins. Þrátt fyrir að sumir þættir regluverksins um álagningu eiginfjáraukanna séu ófullkomnir og hafi sætt gagnrýni er regluverkið til þess fallið að auka viðnámsþrótt lánastofnana. Regluverkið tryggir lágmarkssamræmingu við framkvæmd eiginfjáraukanna þar sem eftirlitsaðilum er heimilað svigrúm við álagningu aukanna með hliðsjón af séreinkennum fjármálakerfis í viðkomandi ríki. Með þessum hætti tryggir regluverkið að kerfisáhættu sé mætt í hverju ríki fyrir sig og jafnframt að framkvæmd við álagningu eiginfjáraukanna sé samræmd á milli ríkja. Að mestu leyti hefur verið staðið vel að innleiðingu regluverksins hér á landi. Þó á eftir að innleiða vissa hluta þess auk þess eru einstök ákvæði óskýr. Til stendur að setja reglugerðir þar sem nánar verður kveðið á um álagningu eiginfjáraukanna. Þrátt fyrir það verður að telja að öllum helstu reglum og leiðbeiningum Evrópusambandsins hafi verið fylgt við álagningu eiginfjáraukanna. Jafnframt verður að telja að í samanburði við álagningu eiginfjárauka í ríkjum innan EES hafi verið staðið vel að álagningu eiginfjáraukanna á Íslandi og að hún taki eðlilegt mið af þeirri kerfisáhættu sem er til staðar innan íslenska fjármálakerfisins.

Author dc:creator

• Jón Orri Kristinsson 1992-

Contributors dc:contributor

• Háskólinn í Reykjavík

• Lögfræði
• Meistaraprófsritgerðir
• Fjármunaréttur
• Lánamál

Language dc:language.iso

is

Handle dc:identifier.uri

http://hdl.handle.net/1946/28314

OAI identifier oai:identifier

oai:skemman.is:1946/28314